SCAD

Datum

scad herstellen met yoga

Mijn verhaal uitgediept.

Ik SCAD in dat jij niet zeker weet wat een SCAD is. SCAD staat voor Spontaneous Coronary Artery Dissection oftewel een ‘spontane’ scheur aan de binnenkant van de kransslagader. Dit komt relatief weinig voor en als het voorkomt, dan is het voornamelijk bij jonge vrouwen.

20 mei 2016 startte ik, oprecht, topfit mijn werkdag. Ik scoorde voor mezelf die ochtend gevoelsmatig een 9 en ook als ik er nu op terugkijk zou ik dat weer doen. Ik zat lekker in mijn hoofd en lijf en stond op het punt om deels voor mezelf te gaan beginnen. Alleen mijn website hoefde nog maar gebouwd te worden, het was bijna zover. Dit liep echter anders…

Tijdens een fysieke training op mijn werk werd ik niet lekker. Ik begon ontzettend te zweten, had het gevoel dat alle energie uit mijn lijf weggetrokken werd (alsof je intensief gesport hebt en ineens heel veel suikers tekort komt) en ik kon niet meer op mijn benen staan. Niemand, inclusief ikzelf, had door dat het mijn hart was. Achteraf gezien was het een groot geluk dat het Catharina Ziekenhuis in Eindhoven, met hartspecialisatie, om de hoek lag en dat ik letterlijk niet op mijn benen kon staan. Anders was ik deze middag misschien nog gewoon naar huis gereden en had het verloop er wellicht heel anders uitgezien…

Eenmaal aangekomen in het ziekenhuis begon ik me zelfs alweer wat beter te voelen, maar het tegenovergestelde bleek waar. Na enig onderzoek kreeg ik te horen dat er sprake was van een scheurtje aan de binnenkant van mijn kransslagader en kreeg ik aansluitend de ‘keus’ om wel of niet geopereerd te willen worden. Afwachten wat dit scheurtje zou gaan doen vond ik geen optie dus het werd een spoedoperatie.

Mijn plannen van een fijn weekend met mijn man en twee zoontjes (toen 5 en 3 jaar), veranderden in een spoedgeval IC. Ik heb nog maar net heel even met mijn moeder kunnen bellen en mijn man en zus op de valreep nog even kunnen zien. Geef je over…

Ik zie mezelf nog op dat ziekenhuisbed liggen met een andere planning in mijn hoofd en de gedachte dat dit eigenlijk niet uit kwam nu. Ik was tenslotte moeder van twee kinderen en alleen voor hen al kon ik echt niet dood gaan nu. Na deze acute operatie met twee omleidingen, gevolgd door fantastische zorg van hele kundige artsen, verpleegkundigen en alle andere specialisten om mij heen, mocht ik na 7 dagen alweer naar huis.

‘Ohhh’, zeiden mensen om me heen: ‘Je zult wel geschrokken zijn.’ Geschrokken? Je zit in een rollercoaster, je hoofd doet het even echt niet meer en je lijf neemt alles over. Voor mij kwam de schrik echt later pas. Het was letterlijk overleven en ik had in eerste instantie geen tijd om te schrikken! Ik hoor mezelf vlak na mijn operatie, amper thuis, nog tegen een van mijn collega’s zeggen: ‘Met kerst ben ik er echt wel weer hoor!’ 

Maar dan begint je herstel en je re-intergratie. Waar een dier zichzelf terugtrekt in zijn hol totdat deze volledig hersteld is, gaat dit voor de mens niet op. Opbouwen vanaf de grond. Oh wat fijn dat dit kon! Ik ben het universum nog altijd heel dankbaar dat ik deze kans gekregen heb! Mijn glas was halfvol, gelukkig, want mijn ervaring is dat je maar op een manier vooruit komt: Pak de koe bij de hoorns, je kunt dit proces alleen maar aangaan! Acceptatie, meebewegen in het moment en je energie de goede kant op laten gaan. Houd je focus op de juiste plek! Maar makkelijk is het zeer zeker niet. Er moeten heel veel drempels genomen worden, wil je vooruit komen, telkens weer. En dat voor hele lange tijd, op heel veel verschillende vlakken. ‘Gewoon omdat het kan.’ 

Het is een hele lange weg geweest van vallen, opstaan en weer doorgaan. Telkens grenzen opzoeken om te kijken hoe ver je lijf kan komen. Het was een weg van fysieke en mentale pijn. Ik was voor mijn gevoel dagelijks een berg aan het beklimmen, waarbij ik telkens ook weer even terugzakte om vervolgens verder vooruit te kunnen komen. Even ademhalen en weer door, pffff.. ‘Dit hoort erbij’ zei de arbeidsdeskundige. Neem kleine stappen, want dan val je ook niet hard. Zijn kaders en duidelijkheid hebben mij zeker geholpen in deze tijd. 

Ik durf met zekerheid te zeggen dat herstellen en re-integreren TOPSPORT is. Niet alleen voor jezelf, maar ook voor je directe naasten, want ook het leven van mijn man en kinderen kwam er ongevraagd heel anders uit te zien. Heel veel processen waar ik een boek over zou kunnen schrijven. Misschien moet ik dat in een later stadium ook maar eens gaan doen. Waar je het enerzijds echt zelf moet doen, het is tenslotte jouw lijf, jouw proces en daarmee ‘jouw zaak’, kan dit echt niet zonder steunend netwerk. 

Tijdens een herstelproces, na een ingrijpende gebeurtenis, is het belangrijk om (nieuwe) doelen te hebben. Iets fijns om naar toe te werken, iets waar je blij van wordt, waar je energie van krijgt en waar je je bed voor uitkomt. Maar ook werk wat op dat moment goed aansluit en het algemene gevoel dat je van betekenis bent. Voor mij was de yoga heel belangrijk, maar voor jou kan dit ook iets heel anders zijn. Het is de kunst om dit te vinden en om dit voor jou op de goede manier in te zetten en vast te houden. Geloof me, als je deze aspecten mee laat spelen kun je echt veel meer dan je vooraf misschien denkt!

Daarnaast heb je dan ook nog te maken met complexe zorgsystemen in ons land. Wij leven in een goed ontwikkeld land, met heel veel kennis en kunde, en kennen daarmee een hele mooie zorg. Anderzijds ben ik ook van mening dat de grootte en complexiteit niet altijd steunend zijn en we de verbinding met elkaar dan ook regelmatig even kwijt zijn. Dat we onszelf kunnen verliezen in regels en wetgeving waarbij we niet altijd meer kunnen aansluiten bij de persoon en wat deze op dat moment nodig heeft. Op sommige vlakken kan de zorg nog een mooie groei doormaken en kunnen er ook in zorgland nog mooie toekomstdoelen gesteld worden.

Ik durf te zeggen dat ik de kwetsbaarheid van het leven gevoeld heb en dat ik na mijn SCAD oprecht anders in het leven ben gaan staan. Als ik ga meten kan ik momenteel (nog) niet wat ik voor 2016 kon. Ik heb een andere belastbaarheid, maar mijn kwaliteit van leven is nu wel vergroot. Het heeft me oprecht ook heel veel gebracht. Ik en wij als gezin leven bewuster en maken heel bewust keuzes in wat we willen doen. Zowel met elkaar als individueel. Mijn nieuwe baan als Yoga Motivatie Coach maakt hier dan ook zeker onderdeel vanuit. We leven meer vanuit ons hart en doen wat we echt belangrijk vinden.

Heb jij de kwetsbaarheid van het leven ook al eens mogen voelen? Of misschien zit je er nu wel in? Of gaat iemand in jouw directe omgeving door een soortgelijk proces, wat ook invloed heeft (gehad) op jou?

Ik ben HARTstikke benieuwd wat het jou in dat geval gebracht heeft! Misschien herken je iets uit mijn blog en wil je hier met jouw reactie een positief steentje aan bijdragen?  

Voor alle mensen in een soortgelijk proces: Ga ervoor, je kan het!

 

Dankjewel voor het lezen van mijn blog, ik kijk uit naar je reactie.

Graag tot ziens,

Bij Noortje

4 reacties op “<strong>SCAD</strong>”

  1. Vanuit het hart geschreven…mooi hoe je van je eigen heftige ervaring je kracht weet te maken!
    Liefs Lotte

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Meer
blogs

Geluk vind je niet in morgen
en niet op een later moment

Geluk vind je in blij zijn met
wat je hebt en wie je bent

Geluk vind je niet in groter
niet in duurder, niet in meer

Geluk vind je in kunnen genieten
en daar vind je het keer op keer

Ontvang de blogs in jouw inbox

Schrijf je in voor de nieuwsbrief!
Scroll naar top